نمونه‌کارها

در ایران، طلا خریدن به نیت سرمایه‌گذاری یعنی اعتماد به یک مغازه، قیمتی که نمی‌توانی راستی‌آزمایی‌اش کنی و قول بازخریدی که کسی روی کاغذ نیاورده. گرهٔ این بازار همین اعتماد است.

پلتفرم سرمایه‌گذاری کاملی طراحی کردم: خرید، فروش، نگهداری، بازخرید، قیمت‌گذاری، فاکتور، تحویل و سفر حساب. تعهد بازخرید از روز اول جزو طراحی بود، نه وصله‌ای که بعداً به آن بچسبد.

هیچ‌وقت عرضه نشد. پیش از عرضه، اولویت‌های گروه مادر به سمت عملیات فیزیکی رفت. معماری و مدل بازار اما دور ریخته نشد و به سیستم عملیاتی شالیز رسید.

کسب‌وکاری فیزیکی در طلا و نقره که روی پیام‌های واتساپ، حافظهٔ آدم‌ها و اعتماد می‌چرخید. حجم کار زودتر از فرایندها بزرگ می‌شد.

سیستم عملیاتی را از سر تا ته از نو ساختم: استعلام، سفارش، فاکتور، تأیید پرداخت، تحویل، پیگیری و بازخرید. زیر همه‌اش هم یک CRM گذاشتم.

حجم روزانه از ۰٫۵ به ۱۰ کیلوگرم در روز رسید. +۴٬۰۰۰ مشتری خریدار تأییدشده.

کسی جواهر را از روی مشخصات فنی نمی‌خرد. از روی معنایش می‌خرد، و این دسته داشت مثل ترازوی طلافروشی، گرم به گرم فروخته می‌شد.

جایگاه گلدون را روی روایت گذاشتم: کلکسیون، هدیه، بسته‌بندی، آویز و شخصی‌سازی. هر قطعه شیئی بود با قصهٔ خودش، نه یک کد کالا.

خط خرده‌فروشی برندمحور گروه شد، با سفر مشتری جدا از بخش شمش.

کسب‌وکار معمولاً سراغ نشانه‌ای می‌رود که اول به چشمش آمده، نه سراغ جایی که واقعاً درد می‌کند.

Whalyon را به‌عنوان نخستین محصول Whalya بنیان گذاشتم و مسئولیت محصولش با من است. کسب‌وکار خودش را در هشت حوزه ارزیابی می‌کند و امتیاز را قاعده‌ها می‌دهند، نه مدل زبانی. تحلیل را هوش مصنوعی می‌نویسد و یک بازبین خودکار بررسی‌اش می‌کند. خروجی، گزارشی است با مرحلهٔ سلامت و برنامهٔ اقدام ۳۰، ۶۰ و ۹۰ روزه.

در مرحلهٔ رایگانِ عرضه در دسترس است. یک خودارزیابی است؛ ممیزی یا گواهی‌نامه نیست. whalyon.com

کسب‌وکار کوچک معمولاً با خروجی بی‌منبع هوش مصنوعی تصمیم می‌گیرد چه منتشر کند، نه با شواهدی از خودش و رقبایش.

VOHU را با یک هم‌بنیان‌گذار بنیان گذاشتم. مدیریت محصول با من است و در ساختش هم کار می‌کنم. VOHU دربارهٔ کسب‌وکار و رقبایش شاهد جمع می‌کند و پیش از آنکه آدم تصمیم بگیرد، یک دروازهٔ قاعده‌محور هر ادعایی را که منبعش دست کسب‌وکار نیست نگه می‌دارد.

مستقر شده است. پیش از هر فروشی، اول با چند کسب‌وکار امتحانش می‌کنیم. vohu.app

داوطلب آیلتسی که بیرون از شهرهای بزرگ زندگی می‌کند نه ممتحن دارد، نه بازخورد. نمی‌داند نوشته‌اش چرا همین نمره را گرفته.

موتور بازخوردی با هوش مصنوعی ساختیم که آزمون را شبیه‌سازی می‌کند، پاسخ را تحلیل می‌کند و بازخوردی مشخص و به‌کاربستنی، به زبان ممتحن، برمی‌گرداند. بعد حلقهٔ بهبود را دور همین موتور طراحی کردم.

MVP با نوشته‌های واقعی و اولین مشتری‌های پولی اعتبارسنجی شد؛ اولین نشانه که مردم برای بازخورد ماشینی پول می‌دهند. در ۲۰۲۵ تعطیل شد.

نوجوان کتاب را زمین نمی‌گذارد چون کتاب بد است. زمین می‌گذارد چون خواندن کاری تنهاست، پاداشی ندارد و دوستانش آن را نمی‌بینند.

پلتفرم کتاب‌خوانی اجتماعی و بازی‌وار ساختیم: سفر داستانی، امتیاز، مدال، شخصیت راوی و آزمون. هیستوری را هم به شکل کمپین رشد محصول‌محور اجرا کردم تا ثبت‌نام، تکمیل پروفایل و خرید کتاب الکترونیک یک حرکت پیوسته شود.

در حدود سه ماه عرضه شد و با وزارت آموزش‌وپرورش و پلتفرم ملی شاد همکاری داشت.

کمک خیریه از هر دو طرف می‌لنگد. اهداکننده نمی‌تواند نیاز را راستی‌آزمایی کند و مددکار نمی‌تواند نتیجه را نشان بدهد. اعتماد وسط راه می‌ریزد.

کارت مهربانی را طراحی کردم: یک کارت که نیاز راستی‌آزمایی‌شده، قصهٔ مددجو، کمک مالی و نتیجه را با هم دارد. زیرش سها را ساختیم، لایهٔ دادهٔ نیازهای تأییدشده.

برای توزیع در مقیاس ملی ساخته شد. گزارش اثر، حلقهٔ اعتماد میان اهداکننده و مددجو را بست.

محصولی ویدیویی و اجتماعی برای مخاطبی که هیچ جای امن و بومی برای ساختن و دیدن ویدیوی کوتاه نداشت.

از طراحی تا عرضه هدایتش کردم: دیدن محتوا، تعامل، ماندن کاربر و جریان کار سازنده‌ها.

۳۰۰ هزار کاربر در دو ماه نخست.

پدر و مادرها زیر توصیه‌های فرزندپروری غرق‌اند و باز تشنهٔ یک راهنمایی درست. فاصله میان دانش متخصص است و تصمیمی که باید ساعت ۱۱ شب سه‌شنبه گرفت.

تاکسونومی، دسته‌بندی نیازها و مسیرهای محتوا را طراحی کردم تا دانش تخصصی به چیزی تبدیل شود که پدر یا مادر خسته بتواند همان شب به کارش ببرد.

چهار سال عرضه شد و بهتر شد؛ انسانی‌ترین محصول عقیق.

با نوجوان مثل مخاطبی رفتار می‌شود که باید چیزی برایش پخش کرد، نه آدمی که خودش می‌تواند کاری بکند.

مسئلهٔ محصول را تعریف کردم و جریان‌های تعاملی را طوری طراحی کردم که نوجوان از تماشاچی به شریک تبدیل شود.

مدل اولیه عرضه و اعتبارسنجی شد. پیش از آنکه بزرگ شود جدا شدم؛ برای همین فقط کار صفر تا عرضه را به نام خودم می‌نویسم، نه مسیر بلندمدتش را.

کریدور آزادراه غدیر فقط روی کاغذ بود: مطالعات کریدور، فهرست‌های GIS و مشخصات بسته‌های سرمایه‌گذاری که هیچ سرمایه‌گذاری نمی‌توانست در آن‌ها بگردد. پروژه‌هایش به دست کسانی که می‌توانستند پولشان را بدهند نمی‌رسید.

آن را از طراحی تا کد و استقرار با عامل‌های کدنویسی هوش مصنوعی ساختم: یازده بستهٔ سرمایه‌گذاری و پنج ابرپهنه مستقیم از فهرست‌های خود پروژه ساخته می‌شوند؛ جست‌وجو و مقایسهٔ بسته‌ها، یابندهٔ بستهٔ مناسب هر سرمایه‌گذار، فرم استعلام، جلسه و قرارداد عدم افشا، و بخشی برای تیم با بازبینی، انتشار زمان‌بندی‌شده و بازگردانی.

نسخهٔ نامزد انتشار به فارسی و انگلیسی مستقر شد. سرمایه‌گذار را از اولین جست‌وجو تا قرارداد عدم افشا یک‌جا می‌برد؛ نسخهٔ عربی هنوز کامل نیست. ghadir.emkan.world

کسانی که روی سرزمین، اقتصاد، شبکه‌ها، منابع و سرمایه‌گذاری ایران کار می‌کنند، داده‌های مکانی‌شان را در فایل‌ها و سامانه‌های جدا نگه می‌داشتند. هیچ‌کس نمی‌توانست یک‌جا در آن بگردد، دو استان را کنار هم بگذارد یا یک نما را با دیگری در میان بگذارد.

پلتفرم ملی داده‌های مکانی را از طراحی تا استقرار و با عامل‌های کدنویسی هوش مصنوعی ساختم: 34 نمای آماده، نمایه‌ای برای هر یک از 31 استان با مقایسهٔ کنار هم، یک جست‌وجو برای سرزمین، بخش، لایه، مجموعه‌داده و فرصت، و کنسول مدیریت برای درون‌ریزی و راستی‌آزمایی داده.

در اوت 2026 به محیط عملیاتی رفت، فقط برای کاربران واردشده و با دسترسی بسته به‌طور پیش‌فرض، تا لایه‌های حساس داخل سازمانی بماند که صاحبشان است. map.emkan.world

منطقهٔ آزاد دوغارون در مرز ایران و افغانستان، کوتاه‌ترین راه ایران به بازار وارداتی افغانستان و از آن‌جا به آسیای مرکزی است. اما سرمایه‌گذار راهی نداشت که زمین، زون‌ها و پروژه‌های آمادهٔ سرمایه‌اش را ببیند.

پورتال ترویج سرمایه‌گذاری منطقه و پنل مدیریتش را با عامل‌های کدنویسی هوش مصنوعی ساختم: شش راه شروع (یافتن فرصت، زمین و انبار، ورود به بازار افغانستان، یافتن شریک، ارائهٔ فرصت، رزرو بازدید)؛ نقشهٔ هوشمندی از روی فایل‌های رسمی KMZ با طرح کاربری 434 پلاکی؛ هشت زون با مساحت، اشتغال و سرمایه؛ فرصت‌های آمادهٔ اقدام با درصد آمادگی و منبع؛ جریان‌های بازار و مشوق‌ها؛ فرم سه‌مرحله‌ای اعلام علاقه، و API برای استعلام‌ها، حساب سرمایه‌گذاران، رضایت‌نامه‌ها و درخواست اسناد.

به فارسی و انگلیسی روی خط است و هر عدد دوره و منبعش را کنارش دارد؛ رونمایی رسمی منتظر تأیید سازمان منطقه است. investindoqaroun.emkan.world

«اقتصاد چندتریلیون‌دلاری» تا وقتی نگوید با کدام سنجه، تا کی و با چه فرضی دربارهٔ تحریم، جنگ، صلح، سرمایه‌گذاری و بهره‌وری، فقط شعار است. چشم‌انداز بلندمدت ایران عددهایی لازم داشت که خواننده تا منبعشان دنبالشان کند، و سناریوهایی که خودشان را جای پیش‌بینی جا نزنند.

یک محصول هوشمندی اقتصادی از طراحی تا استقرار و با عامل‌های کدنویسی هوش مصنوعی ساختم: شاخص‌های منبع‌دار ایران؛ سه مسیر قابل تنظیم برای 2050 و 2065؛ مقایسهٔ اسناد چشم‌انداز 197 کشور در 175 زیرپرسش و 40,627 مقایسه؛ داشبورد کیفیت داده که نشان می‌دهد چه مقدار شاهد مستقیم دارد؛ و چهار درِ ورود: برای مردم، برای تصمیم مدیران، برای سرمایه‌گذاری، و اطلسی جهانی به انگلیسی.

در اوت 2026 مستقر شد. یک وعدهٔ ملی را به مسیرهایی تبدیل می‌کند که می‌شود حسابشان کرد و نقدشان کرد: روی هر پیش‌نگری نوشته «سناریو»، عدد ناموجود خلأ کدگذاری‌شده است نه صفر، و هر فایل منبع هش خودش را دارد. visions.emkan.world

ایران میان دریاها، بازارها و راه‌های زمینی است، اما موقعیت به‌تنهایی نه بار می‌آورد و نه سرمایه. سیاست‌گذار، سرمایه‌گذار و پژوهشگری که دربارهٔ یک کریدور ترانزیتی تصمیم می‌گیرد، مسیرها، بندرها و مرزهای سر راه و معاهده‌های حاکم بر آن را یک‌جا لازم داشت، با منبعی پشت هر ادعا.

اطلس کریدورهای ترانزیتی جهان را با ایران به‌عنوان مرجع، از طراحی تا استقرار و با عامل‌های کدنویسی هوش مصنوعی ساختم: 135 شبکهٔ کریدور که به 437 مسیر، 2,461 قطعه و 1,058 گره شکسته شده‌اند؛ 234 سند حقوقی با 11,768 پیوند سند و کشور؛ 178 نقطهٔ جغرافیای اقتصادی در ایران؛ مقایسهٔ هم‌زمان تا پنج کریدور؛ صفحه‌ای پایدار برای هر یک از 2,133 دارایی جست‌وجوپذیر؛ و اتاق داده‌ای با 68 شیت و 37,966 ردیف که هر عدد به آن برمی‌گردد.

به فارسی و انگلیسی در دسترس است. به همان پرسشی جواب می‌دهد که تصمیم ترانزیتی به آن بند است: کدام مسیرها از ایران می‌گذرند (56 رکورد) و کدام دورش می‌زنند (77)، و کدام بندر، گذرگاه یا قاعده این را عوض می‌کند. مرز واقعیت، استنتاج و فرضیه را پیدا نگه می‌دارد و هر کریدور را کنار 15 بخش اقتصادی می‌خواند. corridors.emkan.world

دربارهٔ توسعهٔ سرزمینی با زبانی حرف زده می‌شود که نه تیم محصول با آن کاری از پیش می‌برد، نه سرمایه‌گذار و نه شهروند.

معماری اطلاعات و محتوای آن را ساختم: مأموریت‌های توسعه، پهنه‌های اقتصادی، بخش‌ها، کتابخانه، گالری و پادکست. هدف این بود که بشود در سیاست‌ها گشت، مثل گشتن در یک شهر با نقشه.

در حال توسعه است، به‌عنوان پلتفرم اصلی امکان.

سازمان توسعهٔ سرمایه‌گذاری بدون حضور دیجیتال فقط یک شمارهٔ تلفن است. سرمایه‌گذار باید بتواند فرصت را پیدا کند، شاهد ببیند، راه ورود را بشناسد و دلیلی برای ماندن داشته باشد.

سفر سرمایه‌گذار را از سر تا ته طراحی کردم: پیدا کردن فرصت، سنجیدن مزیت رقابتی، اعلام علاقه، تعامل با سازمان، پیگیری درخواست و پشتیبانی بعد از سرمایه‌گذاری.

در حال توسعه است، به‌عنوان زیرساخت دیجیتال سازمان توسعهٔ سرمایه‌گذاری امکان.

مکران، کرانهٔ دریای عمان، یکی از بزرگ‌ترین شرط‌های توسعه‌ای ایران است، و تقریباً هیچ‌کس تصویری از آن در ذهن ندارد: نه سرمایه‌گذار، نه شهروند، نه سیاست‌گذار.

۳۸ کشور را محک زدم و ۸ منطقه را عمیق مطالعه کردم. در دو مستند مشارکت داشتم و چارچوب کنفرانس سرمایه‌گذاری منطقه را طراحی کردم.

از راه کارگروه اقتصادی، مستقیم به برنامه‌ریزی ملی سکونتگاه‌های ساحلی رسید.

ثبت شرکت در ایران کارشناس می‌خواهد، چون فرایندش عمداً مبهم نگه داشته شده. خود تخصص هم محصول است و هم گلوگاه.

دانش ضمنی کارشناس‌ها را در جریانی پرسش‌محور و راهنما مدل کردم که خودش سندها را می‌ساخت.

یک سال دوام آورد. یادم داد که ساختن محصول از دانش تخصصی، خیلی پیش از آنکه مسئلهٔ نرم‌افزار باشد، مسئلهٔ بیرون کشیدن دانش از سر آدم‌هاست.