چطور فکر می‌کنم

هوش مصنوعی کد می‌نویسد.
اما ساختن محصول غلط با سرعت بیشتر، پیشرفت نیست.

بهنام جعفری‌ام. کارم طراحی و ساختن محصول از صفر به یک است؛ از «یک ایده داریم» تا «مردم دارند از آن استفاده می‌کنند».

کارم از جایی شروع می‌شود که مسئله روشن نیست، داده‌ها پراکنده‌اند و تیم نمی‌داند از کجا شروع کند.

اول کاربر و بازار را می‌فهمم. ارزش پیشنهادی و مدل درآمد را شکل می‌دهم و روشن می‌کنم چه چیزی در نسخهٔ اول می‌آید، و مهم‌تر از آن، چه چیزی نمی‌آید. بعد منطق محصول، معماری اطلاعات، تجربه و رابط کاربری را طراحی می‌کنم و کنار تیم می‌سازیم، عرضه می‌کنیم و بهترش می‌کنیم.

دانش تخصصی را به خدمت دیجیتال تبدیل می‌کنم، داده‌های پیچیده را به ابزار تصمیم و فرایندهای پراکنده را به سیستمی که آدم‌ها واقعاً از آن استفاده کنند. محصول را به برند، محتوا، فروش، اعتماد و عملیات وصل می‌کنم، چون تجربهٔ مشتری لب صفحه‌نمایش تمام نمی‌شود.

محصول مبتنی بر هوش مصنوعی طراحی می‌کنم و برای ساختنش هم از هوش مصنوعی کمک می‌گیرم. به‌تازگی پنج پلتفرم را در حدود دو ماه از طراحی تا استقرار بردم؛ با دستیارهای کدنویسی هوش مصنوعی، و تصمیم‌های محصول مستقیم با خودم بود. ابزارها عوض شده‌اند. مسئولیت هنوز با من است.

در هجده سال گذشته از طراحی به رهبری محصول، عملیات و ساختن کسب‌وکار رسیدم؛ در بیش از ۱۵ محصول سهم داشتم و بیش از ۱٬۰۰۰ پروژه را مدیریت کردم. در این مسیر تیم‌هایمان یک محصول را در شش ماه اول به بیش از ۶۲۶ هزار کاربر رساندند و محصولی دیگر به بیش از ۲۰ هزار نفر در بیش از ۱۱۰ کشور. این‌ها دستاورد تیم است.

نیامده‌ام جای همهٔ متخصص‌ها را بگیرم. آمده‌ام تخصصشان را دور یک محصول و یک نتیجهٔ مشترک جمع کنم.

برای شروع گفت‌وگو لازم نیست محصولتان تمام شده باشد. یک مسئلهٔ واقعی که ارزش حل کردن داشته باشد، کافی است. اگر کسی را می‌شناسید که چنین مسئله‌ای دارد، شاید فقط یک معرفی تا همکاری‌مان فاصله باشد.